وهابی ها می گویند،توسل در زمانی که پیامبر(ص)در قید حیات است جایز ولی بعد رحلت ایشان شرک است.آیا این صحیح است؟ چاپ
امتیاز کاربر: / 1
بدخوب 
توسل - استدلال بر عدم حرمت توسل

وهابی ها می گویند،توسل در زمانی که پیامبر(ص)در قید حیات است جایز ولی بعد رحلت ایشان شرک است.آیا این صحیح است؟

يا توجه به قضيه حضرت يعقوب و فرزندانش :

يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ .

حالا وهابی ها مي گويند كه توسل به پيامبران جايز است ، پس اين ها اعتراف كرده‌اند بر اين كه خواندن پيامبر در حال حيات از مصاديق « تدعون من دون الله » نيست .

به عبارت دیگر :« انا نتوسل اليك بنبينا » از مصاديق « تدعون من دون الله » نيست و « تدعون الي الله » است .

اين آقايان با توجه به آيات و روايات توسل را در زمان پيامبر مشروع دانسته اند . و يك اعتراف كرده‌اند بر اين كه توسل مطلقا حرام نيست .

از اين‌ها ما سؤال مي‌كنيم كه : توسل به پيامبر در حال حيات كه امر مشروع بود ، نه تنها با توحيد منافاتي نداشت ؛ بلكه عين توحيد بود ، به چه دليلي اين مشروع و توحيدي بعد از وفات پيامبر تبديل شد به عمل شرك ؟!!!

اگر مي‌گوييد بر اين كه پيامبران صداي ما را  نمي‌شنوند و قدرت بر قضاي حوائج ما را ندارند ،  خوب اين مي‌شود يك امر عبث ولی شرك نمي شود . شما عقيده‌تان اين است ؛

ولي ما عقيده‌مان طبق آيات متعدد كه نسبت به شهداء مي‌گويد :

وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ .

ما عقيده مان بر اين است ، علماي اهل سنت هم عقيده‌شان بر اين است كه پيامبران زنده‌ هستند و مرگ براي آن‌ها معنا ندارد .

بعد در ذيل آيه جواب اين آقايان را مي‌گويد :

فَرِحِينَ بِمَا آَتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ

اين شهداء در برابر نعمت‌هاي خداوند خوشحال‌اند و بشارت مي‌دهند به زنده‌هاي كه هنوز به آن‌ها ملحق نشده‌اند .

پس معلوم مي شود كه فقط احياء عند الله نيستند ، احياء عند الناس نيز هستند .

مگر خداوند در آیه 110 سوره بقره همه عوالم را محضرخود نمی داند:

فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ .البقره / 110 .

به هر سو كه بنگريد ، همه جاي عين حضور خداوند است .

تمام عالم محضر خداوند است ؛ چه عالم دنيا ، چه عالم غیب ،چه عالم برزخ ، چه عالم موت و چه قيامت .

جسم انسان وروح انسان هر جا که باشد در یک محضر قرار گرفته وآن هم محضر خداوند قادر متعال است.

پس انگونه سخن گفتن که چون انسان می میرد ، روحش به عالم دیگرمی رود ودیگر صدای ما را نمی شنود ،سخن بیهوده ای است ،در همه عوالم ،همه صدای هم را می شنوند واگر حجاب های مانع زندگان دنیا باعث شده صدای عوالم دیگر شنیده نشود ، ربطی به در خواست کردن ما از اشخاصی که در عوالم دیگر هستند ندارد.