مسیر

عزاداری برای مصائب اهل بیت(ع) نمونه های گریه وسوگواری توسط پیامبر(ص) و صحابه گریه ها وسوگواری های پیامبر(ص) در مورد شخص از دست رفته( از اهل سنت)
 
گریه ها وسوگواری های پیامبر(ص) در مورد شخص از دست رفته( از اهل سنت) چاپ نامه الکترونیک
امتیاز کاربر: / 1
بدخوب 
عزاداری برای مصائب اهل بیت(ع) - نمونه های گریه وسوگواری توسط پیامبر(ص) و صحابه

گریه ها وسوگواری های پیامبر(ص) در مورد شخص از دست رفته( از اهل سنت)

ديدگاه‏هاى افراطى و دور از احساس و عاطفه كه با گريه كردن مخالفت مى‏كردند در نزد پيامبر جايگاهى نداشت و آن حضرت در برابر آن موضع‏گيرى مى‏فرمود از جمله:

1-گریه برای حمزه :

حمزه فرزند عبدالمطلب ، از چهره‏هاى برجسته و قهرمان اسلام بود كه در نبرد احد به شهادت رسيد . رسول خدا ( ص ) در شهادت عموى خويش بسيار غمگين شد و او را سيدالشهداء ناميد و در فراقش گريست
« لمّا رأى النبى حمزة قتيلا ، بكى فلمّا راى ما مثّل به شهق ؛ پيامبر چون پيكر خونين حمزه را يافت گريست و چون از مثله كردن او آگاهى يافت با صداى بلند گريه سر داد . »

السيرة الحلبية ، ج 2 ، ص 247 .

پس از پايان نبرد احد رسول اكرم ( ص ) راهى شهر مدينه شد ، در آن هنگام زنان انصار در سوگ شهداى خويش مى‏گريستند . پيامبر با شنيدن مويه عزاداران ، از شهادت و غربت عمويش حمزه ياد كرد و فرمود :

‏و لكن حمزة لا بواكى له ؛ اما عمويم حمزة گريه كننده‏اى ندارد .
‏ پيامبر پس از اندكى استراحت ، صداى ناله زنان انصار را شنيدند كه براى حمزه مى‏گريستند .

‏ ابن عبدالبر مى‏گويد : تا به امروز زنان انصار پيش از گريه بر مردگان خويش ، نخست بر حمزه مى‏گريند.

الاستيعاب ، قرطبى ، ج 1 ، ص 275 ؛ مسند احمد ، ج 2 ، ص 40 ؛ شفاء الغرام ، ج 2 ، ص 347 .


2- سزاوار است بر مثل جعفرطیار گريستن :

پس از كشته شدن جعفر پسر ابى طالب در نبرد موته ، پيامبر به خانه او رفت و با حضور خويش تسلى دل خاندان او گرديد ، آن حضرت به هنگام خروج چنين فرمود :

على مثل جعفر فلتبك البواكى ؛ سزاوار است بر مثل جعفر گريستن ، پس گريه كنندگان بر همچون جعفر بگريند .

انساب الاشراف ، بلاذرى ، ج 2 ، ص 298 .


‏3- اعتراض به عمر که مانع گریه مصیبت زده ای شده بود:

روزى رسول خدا ( ص ) در تشييع جنازه يكى از مسلمانان حضور يافتند و عمر نيز به همراه ايشان حركت كرد . عمر تا صداى گريه زنان را شنيد برآشفت و آنان را از گريستن نهى كرد! رسول خدا ( ص ) رو به عمر كرده ، چنين فرمود :

يا عمر! دعهُنَّ ، فان العين دامعة و النفس مصابة و العهد قريب ؛ اى عمر! كارى به آنان نداشته باش ، بگذار بگريند ، همانا كه چشم گريان است و نفس مصيبت زده است و پيوند با تازه درگذشته بسيار نزديك .

مستدرك حاكم ، ج 1 ، ص 381 ؛ مسند احمد ، ج 2 ، ص 323 ، كنز العمال ، ج 15 ، ص 621 .


4- گريه بر عبدالمطلب :

پس از درگذشت حضرت عبدالمطلب ، حضرت محمد ( ص ) بر جد عزيزش گريست ؛ ام ايمن مى‏گويد :

‏ « أَنا رأيت رسول اللَّه يمشى تحت سريره و هو يبكى ؛ من پيامبر را ديدم كه در پى جنازه عبدالمطلب راه مى‏رفت در حاليكه مى‏گريست . »

تذكرة الخواص ، ص 7 .

‏5- گريه بر ابوطالب:

‏ درگذشت حضرت ابوطالب ، عموى با ايمان و حامى عزيز پيامبر ، نيز بر آن حضرت بسيار گران آمد ، حضرت على ( ع ) مى‏فرمايد :
‏ چون خبر رحلت پدرم ابوطالب را به پيامبر دادم ، ايشان گريست و آنگاه فرمود :
‏ « اذهب فاغسله و كفّنه و واره غفراللَّه له و رحمه ؛ او را غسل دهيد و كفن كنيد و به خاك بسپاريد ، خداوند او را بيامرزد و مورد رحمت خويش قرار دهد . »

الطبقات الكبرى ، ابن سعد ، ج 1 ، ص 123 .

‏ 6- گريه بر آمنه :

روزى پيامبر ( ص ) قبر مادر عزيز خود آمنه را در ابواء زيارت كرد . به گفته مورخان ، آن حضرت در كنار قبر مادر گريست و همراه خود را نيز به گريستن انداخت .

المستدرك ، ج 1 ، ص 357 ؛ تاريخ المدينة ، ابن شبّه ، ج 1 ، ص 118 .

‏7 - گريه بر ابراهيم:

ابراهيم تنها پسرى بود كه در مدينه نصيب رسول‏خدا ( ص ) شد ، اما در يك سالگى درگذشت و پدر را در غم فقدان خويش به سوگ نشاند . پيامبر اكرم ( ص ) در ماتم فرزندش گريست ، و در برابر پرسش ياران كه از علت گريه پيامبر بر مرده جويا شده بودند ، چنين پاسخ فرمود :
‏ « تدمع العينان و يحزن القلب و لانقول مايسخط الربّ ؛ اشك چشم جارى مى‏شود و دل غمگين مى‏گردد ، ولى سخنى كه خدا را به سخط و غضب آورد بر لب نمى‏آورم . »

العقد الفريد ، ج 3 ، ص 19 .



‏8-گريه بر فاطمه بنت اسد:

‏ فاطمه بنت اسد ، همسر حضرت ابوطالب و مادر حضرت على ( ع ) ، در نزد پيامبر بسيار محبوب بود ، همو در سرپرستى رسول‏خدا ( ص ) بسيار اهتمام ورزيد . چون فاطمه در سال سوم هجرى درگذشت ، پيامبر كه او را همچون مادر خويش مى‏دانست از رحلت‏اش بسيار اندوهناك شد و گريست ، مورخان مى‏گويند :
‏ « صلّى عليها و تمرغ فى قبرها و بكى ؛ پيامبر بر او نماز خواند و در قبرش خوابيد و بر او گريست . »

ذخائر العقبى ، ص 56 .


‏9 – اشک برای فقدان برخى از ياران همراه :

فقدان برخى از ياران همراه نيز قلب پيامبر را مى‏آزرد و اشك مباركش را جارى مى‏ساخت ؛ رسول خدا ( ص ) در حالى كه بر مرگ عثمان بن مظعون مى‏گريست ، بر پيكر بى جان او بوسه زد . « ان النبى قبّل عثمان بن مظعون و هو ميت و هو يبكى » .

المستدرك على الصحيحين ، ج 1 ، ص 261 ؛ السنن الكبرى ، ج 3 ، ص 407 .

‏همچنين آن حضرت پس از غزوه حمراء الاسد ، به ديدار خانواده سعد بن ربيع ، يكى از شهداى نبرد احد رفت و در آن جا از حماسه و جانبازى سعد ياد كرد ، خانواده سعد نيز با شنيدن سخنان پيامبر مى‏گريستند ، رسول خدا نيز گريه كرد و آنان را از گريستن نهى نفرمود .

« فجلسنا و رسول اللَّه ( ص ) يحدِّثنا عن سعد بن ربيع ، يترحّمُ عليه و يقول لقد رأيتُ الأَسنَّة شرعت اِليه يومئذٍ حتّى قُتِل فلما سمع ذلك النسوة ، بكين فدمعت عينا رسول اللَّه ، و ما نهاهن عن شى‏ء » .

المغازى ، ج 1 ، ص 329 .

 

 
 
تمامي حقوق اين پايگاه محفوظ و متعلق به شميم شيعه ميباشد. کپي برداري از مطالب سايت برای عموم آزاد مي‌باشد