مسیر

عزاداری برای مصائب اهل بیت(ع) استدلال بر عدم حرمت گریه وسوگواری بر اهل بیت(ع) می گویند: پیامبر(ص) فرموده کسانی که بر میت گریه کنند باعث عذاب او در قبر می شود ،آیا این صحیح است؟
 
می گویند: پیامبر(ص) فرموده کسانی که بر میت گریه کنند باعث عذاب او در قبر می شود ،آیا این صحیح است؟ چاپ نامه الکترونیک
امتیاز کاربر: / 0
بدخوب 
عزاداری برای مصائب اهل بیت(ع) - استدلال بر عدم حرمت گریه وسوگواری بر اهل بیت(ع)

می گویند: پیامبر(ص) فرموده کسانی که بر میت گریه کنند باعث عذاب او در قبر می شود ،آیا این صحیح است؟

متن احادیث مورد استدلال اهل سنت و وهابی ها:

1- به پيامبر ( ص ) اين سخن را نسبت داده‏اند كه مرده به جهت گريه و شيون بازماندگان در قبر عذاب مى‏شود :
‏ « الميّت يعذب فى قبره بما نيح عليه . »

صحيح بخارى ، ج 1 ، ص 223 ، كتاب الجنائز ؛ صحيح مسلم ، ج 3 ، ص44 ، كتاب الجنائز ؛ جامع الاصول ، ج 11 ، ص 99 ، شماره 857 .
همچنین:
« ان الميّت ليعذب ببكاء اهله عليه . »
همان .

2- به گفته سعيد بن مسيب ، عايشه به هنگام فوت پدرش ابوبكر ، مجلس سوگوارى برپا نمود . چون خبر آن به عمر رسيد ، وى دستور داد تا از آن جلوگيرى كنند . اما عايشه از دستور خليفه سرپيچى كرد .

در واكنش ، عمر ، هشام بن وليد را مامور ساخت تا نزد عايشه رفته و با زور شلاق از نوحه و گريه عزاداران جلوگيرى نمايد . زنان چون از ماموريت هشام آگاه شدند ، مجلس را ترك كرده و پراكنده شدند .

آنگاه عمر اين سخن را خطاب به آنان گفت :
« تردن ان يعذب ابوبكر ببكائكن! ان الميت يعذب ببكاء اهله عليه ؛ مى‏خواهيد با گريه خود ابوبكر را عذاب كنيد! همانا مرده با گريه نزديكان خويش عذاب مى‏شود . »

صحيح الترمذى ، رقم 1002 .

پاسخ:

از خود عایشه در کتب معتبر اهل سنت عکس این ادعا آمده است ، دقت فرمائید:

‏ 1- عایشه روايات فوق را عارى از اعتبار مى‏دانست و آنها را نمى‏پذيرفت و به راويان آن نسبت فراموشى و اشتباه مى‏داد ؛ نووى مى‏گويد :
‏ « روايات فوق از نظر عايشه پذيرفته نشده ، او به راويان آن نسبت فراموشى و اشتباه مى‏دهد . زيرا خليفه دوم و پسرش عبداللَّه اين روايات را به صورت صحيح از پيامبر نگرفته‏اند . چنانكه ابن عباس نيز مى‏گويد : اين روايات سخن خليفه است نه سخن پيامبر ( ص ) . »

شرح النووى ، ج 5 ، ص 308 .

2- ابن مليكه از ماجرايى ياد مى‏كند كه بر ساختگى بودن روايت تحريم گريه گواهى مى‏دهد ؛ او مى‏گويد :
‏ يكى از دختران عثمان درگذشت ، به همراه عبداللَّه بن عمر و عبداللَّه بن عباس در تشييع جنازه او شركت جستيم . در ميان آن دو نشسته بودم كه عبداللَّه بن عمر از گريه مردم شِكوه كرد و به فرزند عثمان چنين گفت :
‏ چرا مردم را از گريه باز نمى‏داريد؟ همانا از رسول خدا ( ص ) شنيدم كه مى‏فرمود : « مرده به خاطر گريه خويشانش عذاب مى‏شود » ! .

در آن حال ، ابن عباس رو به ابن عمر كرده ، گفت :

« عمر گوينده اين حرف است » . زيرا هنگامى كه عمر بر اثر شدت زخم در بستر مرگ بود ، صهيب نزد او آمد و بر بالين‏اش گريه و ناله سر داد . عمر از اين عمل صهيب ناراحت شد و گفت : آيا بر من گريه مى‏كنى ، در حاليكه پيامبر فرموده است كه مرده به دليل گريه نزديكانش در عذاب خواهد بود!
‏ او در ادامه چنين بيان داشت :
‏ پس از درگذشت عمر ، اين سخن وى را براى عايشه بازگو كردم ، وى در پاسخ چنين بيان داشت :
« رحم اللَّه عمر ، واللَّه ما حدث رسول اللَّه ، ليعذب . . و لكن رسول اللَّه ( ص ) قال : ان اللَّه ليزيد الكافر ببكاء اهله عليه ؛ خدا عمر را رحمت كند! سوگند به خدا كه هرگز پيامبر چنين سخنى را بر لب نياورده است ، بلكه ايشان چنين بيان داشت :
‏ خداوند عذاب كافر را با گريه بستگانش افزون مى‏كند . »

عايشه سپس سخن خود را با اين جمله پى گرفت :
‏ « حسبكم كتاب اللَّه و لا تزر وازرة وزر اخرى ؛ فاطر ، آيه 18 . قرآن شما را در اين باره كفايت مى‏كند كه فرمود : هيچكس گناه ديگرى را به دوش نمى‏كشد . »
آنگاه ابن عباس بر اين جمله تاكيد كرد كه پروردگار مى‏خنداند و مى‏گرياند .
‏ روايت گر اين ماجرا مى‏گويد :
چون سخن ابن عباس به پايان رسيد ، عبداللَّه بن عمر سكوت كرد و سخنى نگفت .

مسند احمد ، ج 1 ، ص 41 ؛ جامع الاصول ، ج 11 ، ص 99 .

‏3- روزى در حضور عايشه ، سخنى از اين گفته عبداللَّه بن عمر به ميان آمد كه به نقل از پيامبر ( ص ) مى‏گويد : ميت با گريه خويشانش در قبر عذاب مى‏شود!

عايشه در واكنش چنين گفت :
‏ « ذهل ابن عمر! انما قال رسول اللَّه ( ص ) انه ليعذب بخطيئته و ذنبه و انّ اهله ليبكون عليه الان ؛ فرزند عمر فراموش كرده است ، بلكه رسول خدا چنين فرمود : مرده در قبر به خاطر گناهانش عذاب مى‏شود ، در حالى كه نزديكانش نيز در آن هنگام براى وى مى‏گريند . »
شرح النووى ، ج 5 ، ص 308 .

‏4- عايشه در فرازى ديگر مدعى است :
‏ « انكم لتحدثون عن غير كاذبين و لا مكذوبين و لكن السمع يخطى ؛ عمر و فرزند او عبداللَّه ، از روى عمد و آگاهى نسبت دروغ به رسول خدا ( ص ) نداده‏اند ، بلكه حديث را از پيامبر ( ص ) اشتباه شنيده‏اند . »

مسند احمد ، ج 1 ، ص 42 ؛ جامع الاصول ، ج 11 ، ص 93 ، شماره 8563 .

‏5- همچنين عايشه از اين حكايت ياد مى‏كند كه :
‏ روزى رسول خدا ( ص ) از كنار قبرى عبور مى‏كرد ، بازماندگان آن مرده را ديد كه بر او مى‏گريند ، آنگاه اين سخن را بر زبان جارى ساخت : « كسى سنگينى عمل ديگرى را بر دوش نمى‏كشد » .

صحيح بخارى ، ج 1 ، ص 223 ؛ ارشاد السارى ، ج 2 ، ص 404 .

 

 
 
تمامي حقوق اين پايگاه محفوظ و متعلق به شميم شيعه ميباشد. کپي برداري از مطالب سايت برای عموم آزاد مي‌باشد