مسیر

توسل اهل سنتی که توسل را قبول دارند تضادي که بين وهابيت و عقائد امام شافعي وعلماي شافعي در زمینه توسل و زیارت قبور وجود دارد
 
تضادي که بين وهابيت و عقائد امام شافعي وعلماي شافعي در زمینه توسل و زیارت قبور وجود دارد چاپ نامه الکترونیک
امتیاز کاربر: / 0
بدخوب 
توسل - اهل سنتی که توسل را قبول دارند

تضادي که بين وهابيت و عقائد امام شافعي وعلماي شافعي در زمینه توسل و زیارت قبور وجود دارد

تضادي که بين وهابيت و عقائد امام شافعي علماي شافعي است، به مراتب بيشتر و عميق‌تر است تا تضادي که ميان ديگر مذاهب است.

ابن‌تيميه در کتاب زيارة القبور صراحتا مي‌گويد:

من يأتي إلى قبر نبي أو صالح و يسأله حاجته و ... ، فهذا شرك صريح يجب أن يستتاب صاحبه فإن تاب و إلا قتل.

اگر کسي براي توسل، کنار قبر پيامبري يا صالحي برود، اول بايد او را توبه داد و اگر توبه نکرد، بايد کشته شود.

زيارة القبور و الاستنجاد بالمقبور، ص156

محمد بن عبد الوهاب مقداري تندتر از ابن‌تيميه مي‌گويد:

إن قصدهم الملائكة و الأنبياء و الأولياء يريدون شفاعتهم و التقرب إلى الله بذلك هو الذي أحل دماءهم و أموالهم.

کساني که از ملائکه و انبياء و اولياء شفاعت طلب مي‌کنند و مي‌خواهند بدين وسيله‌ به خداوند تقرب پيدا کنند، جان و مالشان هدر است و اموالشان بايد مصادره شود.

کشف الشبهات، ص58

محمد بن عبد الوهاب - بنيانگذار وهابيت - مي‌گويد:

لا يصح دين الإسلام إلا بالبرائة ممن يتقرب إلي الله بالصلحاء و تکفيرهم.

دين و اسلام هيچ ‌کس صحيح نيست، مگر اين‌که برائت بجويد به خدا از کساني که توسط صالحان به خداوند متقرب مي‌شود و اينها را تکفير کند.

مجموع مؤلفات محمد بن عبد الوهاب، ج6، ص188

همچنين مي‌گويد:

إجماع المذاهب کلهم علي أن من جعل بينه و بين الله وسائط يدعوهم أنه کافر مرتد حلال المال و الدم.

هر کس بين خودش و خدايش، واسطه قرار بدهد، کافر و مرتد است و مال و جانش حلال است.

مجموع مؤلفات محمد بن عبد الوهاب، ج6، ص147

عزیزان اهل سنت که معتقد به امام شافعي (غرب کشور) هستند اين عبارت محمد بن عبد الوهاب را اگردر کنار اشعار امام شافعي بگذارند که مي گفت:

آل    النبي   ذريعتي                و هم  إليه  وسيلتي

أرجو بأن أعطى غدا                بيد اليمين صحيفتي

آل پيامبر اكرم (ص)، وسيله اتصال من و تقرب من به خدا هستند.

اميدوارم به برکت آل پيامبر اكرم (ص)، فرداي قيامت، پرونده مرا به دست من بدهد.

با این حساب از ديدگاه محمد بن عبد الوهاب، اول کسي که محکوم به کفر و ارتداد است، امام شافعي است.

اين اشعار در کتاب ابن حجر هيثمي - ازعلماي بزرگ شافعي و متوفاي 974 هجري - الصوائق المحرقة، جلد 2، صفحه 524، نشر موسسه رسالت بيروت، با تحقيق «عبد الرحمان ترکي و کامل محمد» است.

همچنين زيني دحلان - مفتي مکه مکرمه و از علماي بزرگ شافعي - اين اشعار را در کتاب الدرر السنية، صفحه 28 مي‌آورد.

جالب اين ‌که جناب جميل صدقي زهاوي - از علماي بزرگ عراق و کردي الأصل و به زبان‌هاي کردي، عربي، فارسي و ترکي مسلط بود اشعار امام شافعي را در کتاب الفجر الصادق في الرد علي منکري التوسل و الکرامات و الخوارق، صفحه 92 آورده است.

پس، آیا می توان گفت عزيزاني که معتقد به قداست شافعي هستند و افتخار به تبعيت از شافعي دارند، با اعتقاد به حرمت توسل و استغاثه، در حقيقت - نستجير بالله - نسبت به کفر امام شافعي و ارتداد او، ناخواسته قدم برمي‌دارند!!

همچنين است محي الدين نووي - از بزرگان شافعي و متوفاي 676 - در کتاب فقهي المجموع، جلد 8، صفحه 274، بحث زيارت قبر نبي مكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) را مفصّل مطرح مي‌کند و مي‌گويد:

ثم يرجع إلى موقفه الأول قبالة وجه رسول الله صلى الله عليه و سلم و يتوسل به في حق نفسه.

زائر بايد در برابر قبر نبي مكرم (ص) بايستد و به خداي عالم متوسل شود.

اين تعبير جناب نووي است که يکي از وظائف زائرين قبر نبي مكرم (ص) اين است که در برابر قبر بايستد و:

و يستشفع به إلى ربه سبحانه و تعالى.

توسط نبي مكرم (ص) از خداوند شفاعت بجويد.

و بعد از آوردن اين آيه:

وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا

سوره نساء/آيه64

مي‌گويد اين خطاب را به نبي مكرم (ص) عرض کند:

و قد جئتك مستغفرا من ذنبي مستشفعا بك إلى ربي.

آمده‌ام نزد تو تا استغفار کنم از گناهانم و تو را شفيع خودم در نزد خداي عالم قرار بدهم.

جناب شربيني - متوفاي 977 هجري و از شخصيت‌هاي برجسته شافعي مذهب - در کتاب مغني المحتاج، جلد 1، صفحه 512، زيارت قبر نبي مكرم (ص) و بحث توسل و شفاعت جستن به ايشان را مطرح مي‌کند.

جناب سمهودي - از بزرگان شافعي و متوفاي 911 هجري - کتاب مستقلي دارد به نام وفاء الوفاء که در رابطه با مشروعيت زيارت قبر نبي مكرم (ص) و مشروعيت توسل و استغاثه و شفاعت جستن به نبي مكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) است و مي‌گويد:

اين‌که مردم به پيامبر اكرم (ص) متوسل مي‌شوند و او را واسطه قرار مي‌دهند، شرک نيست. پيامبر اكرم (ص) هم به اذن خداوند، از مردم وساطت مي‌کند و براي مردم شفاعت مي‌کند.

همان طوري که حضرت عيسي (ع) به اذن خداي عالم، مرده را زنده مي‌کند و کور مادرزاد را شفا مي‌دهد و از مجسمه گلي پرنده، پرنده درست مي‌کند، به اذن خدا است و شرک نيست و دکّان در برابر خدا نيست. اگر نبي مكرم (ص)حوائج مردم را برآورده مي‌کند، مستقيم يا بالمباشره و به اذن الله يا با طلب از خداوند است.

ايشان مي‌گويد که توسل به پيامبر اكرم (ص)، در حقيقت توسل به خداست. طلب کردن از رسول اكرم (ص)، طلب کردن از خداي عالم است، چون نبي مكرم (ص) هر چه دارد از خدا دارد. اين‌که وهابيت توسل به نبي مكرم (ص) را تشبيه مي‌کنند به بت‌پرستي، بالاترين جسارت را به ساحت مقدس نبي مكرم (ص) مي‌کنند.

آدرس منابع ذکر شده، از نرم‌افزار مکتبة أهل بيت (عليهم السلام( مي‌باشد

 

 
 
تمامي حقوق اين پايگاه محفوظ و متعلق به شميم شيعه ميباشد. کپي برداري از مطالب سايت برای عموم آزاد مي‌باشد